Lantus SoloStar - instrukcje użytkowania

Lantus SoloStar: instrukcje użytkowania i recenzje

Nazwa łacińska: Lantus SoloStar

Kod ATX: A10AE04

Substancja czynna: insulina glargine (insulina glargine)

Producent: Sanofi-Aventis Vostok, CJSC (Rosja), Sanofi-Aventis Deutschland, GmbH (Sanofi-Aventis Deutschland, GmbH) (Niemcy)

Aktualizacja opisu i zdjęcia: 11.29.2018

Ceny w aptekach: od 2870 rubli.

Lantus SoloStar - długo działający lek hipoglikemiczny, analog ludzkiej insuliny.

Forma wydania i skład

Lek jest dostępny w postaci roztworu do podawania podskórnego (sc): przezroczysty, bezbarwny lub prawie bezbarwny płyn (3 ml każdy w szklanych wkładach bez koloru (typ I), które są umieszczone w jednorazowych wstrzykiwaczach SoloStar z szarym korpusem i fioletowym przyciskiem wprowadzenie leku, w tekturowym pudełku z tekturowym ustalaczem 5 długopisów strzykawkowych i instrukcja użytkowania Lantus SoloStar).

1 ml roztworu zawiera:

  • substancja czynna: insulina glargine - 100 szt. (jednostka działania) lub 3,637 8 mg;
  • składniki pomocnicze: metakrezol (m-krezol), glicerol 85%, cynk (w postaci chlorku cynku), kwas solny, wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwań.

Właściwości farmakologiczne

Farmakodynamika

Lantus SoloStar jest lekiem hipoglikemicznym. Substancja czynna leku - insulina glargine, jest analogiem ludzkiej insuliny. Uzyskuje się go przez rekombinację bakterii DNA (kwasu dezoksyrybonukleinowego) z gatunku Escherichia coli (szczepy K12), charakteryzuje się słabą rozpuszczalnością w neutralnym środowisku.

Całkowita rozpuszczalność insuliny glargine w kompozycji Lantus SoloStar wynika z kwasowej reakcji roztworu do wstrzykiwań, który po wprowadzeniu do tłuszczu podskórnego jest neutralizowany. Przyczynia się to do powstawania mikroprecypitatów, które zapewniają przedłużone działanie leku w wyniku ciągłego płynnego uwalniania małych porcji insuliny glargine i utrzymania profilu krzywej stężenie-czas.

W wyniku biotransformacji powstają dwa aktywne metabolity - M1 i M2. W insulinie glargine i jej aktywnych metabolitach mechanizm wiązania się z określonymi receptorami insuliny jest bardzo zbliżony do insuliny ludzkiej, dlatego insulina glargine może działać biologicznie podobnie do działania insuliny endogennej.

W organizmie główną rolą insuliny i jej analogów, w tym insuliny glargine, jest regulacja metabolizmu glukozy. Obniża poziom glukozy we krwi, stymulując tkanki obwodowe (zwłaszcza mięśnie szkieletowe i tkankę tłuszczową) do wchłaniania glukozy i hamowania tworzenia glukozy w wątrobie. Insulina hamuje lipolizę w komórkach tłuszczowych (adipocytach), hamuje proteolizę i pomaga zwiększyć syntezę białek.

Zmniejszone tempo wchłaniania insuliny glargine stwarza warunki do przedłużonego działania Lantus SoloStar i pozwala na stosowanie go raz dziennie. Po podaniu działanie zaczyna się pojawiać średnio po 1 godzinie i trwa 24 godziny, maksymalny czas trwania wynosi 29 godzin. Okres działania insuliny glargine może się znacznie różnić.

Wykazano zastosowanie insuliny Lantus SoloStar w strzykawkach do leczenia cukrzycy typu 1 u dzieci w wieku powyżej 2 lat. Jego skuteczność w grupie wiekowej 2-6 lat potwierdza znaczny spadek częstości występowania hipoglikemii z objawami klinicznymi zarówno w dzień, jak iw nocy..

Pięcioletni okres obserwacji pacjentów z cukrzycą typu 2, którzy przyjmowali Lantus SoloStar, nie wykazał istotnych różnic w przebiegu retinopatii cukrzycowej w porównaniu z izofanem insuliny.

Powinowactwo insuliny glargine do receptora insulinopodobnego czynnika wzrostu 1 (IGF-1) jest około 8 razy wyższe niż w przypadku ludzkiej insuliny, ale jest nieco mniejsze w przypadku metabolitów M1 i M2.

W cukrzycy typu 1 poziom całkowitego terapeutycznego stężenia insuliny glargine i jej metabolitów jest zauważalnie niższy niż poziom wymagany do połowy maksymalnego wiązania z receptorami IGF-1 i wyzwalania późniejszej aktywacji mitogennego szlaku proliferacyjnego przez nie. Fizjologiczne stężenia endogennego IGF-1 mogą aktywować szlak mitogenowo-proliferacyjny. Jednak terapeutyczne stężenia insuliny uzyskane podczas leczenia produktem Lantus SoloStar są znacznie gorsze od stężeń farmakologicznych niezbędnych do aktywacji mitogennego szlaku proliferacyjnego..

Przeprowadzono międzynarodowe wieloośrodkowe, randomizowane badanie z udziałem 12 537 pacjentów z zaburzeniami glikemii na czczo (IHF), zaburzeniami tolerancji glukozy (NTG) lub cukrzycą wczesnego stadium 2 i wysokim ryzykiem rozwoju choroby sercowo-naczyniowej. Uczestnicy badania zostali podzieleni na dwie równe grupy, z których jedna przyjmowała insulinę glargine, jej dawkę zwiększano, aby osiągnąć stężenie glukozy we krwi na czczo (GKN) wynoszące 5,3 mmol lub mniej. Druga grupa pacjentów otrzymała standardową terapię..

Pierwszym punktem końcowym badania był czas do rozwoju śmierci sercowo-naczyniowej, pierwszy rozwój udaru bez zgonu lub zawału mięśnia sercowego bez zgonu. Stwierdzono, że stosowanie insuliny glargine nie zmienia ryzyka rozwoju powikłań sercowo-naczyniowych ani śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych w porównaniu ze standardową terapią hipoglikemiczną.

Drugim punktem końcowym był czas przed pierwszym wystąpieniem jakiegokolwiek powikłania zawału mięśnia sercowego lub udaru bez zgonu, okres przed ponownym unaczynieniem tętnic wieńcowych, obwodowych lub szyjnych lub do hospitalizacji z powodu rozwoju niewydolności serca. Nie stwierdzono różnic we wskaźnikach jakiegokolwiek składnika stanowiącego punkty końcowe, połączonym wskaźniku wyników mikronaczyniowych i śmiertelności ze wszystkich przyczyn.

Mediana glikowanej hemoglobiny (HbA1c), stanowiąc 6,4% na początku leczenia, przez cały okres obserwacji w grupie insulin glargine był w zakresie od 5,9% do 6,4%, w standardowej grupie leczonej - od 6,2% do 6,6%.

Wyniki badań wykazały, że na tle stosowania insuliny glargine rozwój ciężkiej hipoglikemii na 100 pacjento-lat leczenia wyniósł 1,05 epizodu, na tle standardowej terapii hipoglikemicznej - 0,3 epizodu. Obserwacja pacjentów otrzymujących insulinę glargine przez 6 lat nie ujawniła żadnych przypadków hipoglikemii u 42% pacjentów.

Mediana zmian masy ciała podczas ostatniej wizyty terapeutycznej była o 2,2 kg wyższa w porównaniu z wynikiem w grupie otrzymującej insulinę glargine niż w grupie otrzymującej leczenie standardowe..

Farmakokinetyka

Po podaniu sc wchłanianie insuliny glargine w porównaniu do izofanu insuliny zachodzi wolniej i dłużej, a także nie osiąga maksymalnego stężenia. Stężenie równowagi Lantus SoloStar w osoczu krwi na tle pojedynczego codziennego wstrzyknięcia osiąga się po 2-4 dniach. Stężenia insuliny w surowicy są porównywalne po wstrzyknięciu w brzuch, ramię lub udo.

Insulina glargine charakteryzuje się niższą zmiennością profilu farmakokinetycznego zarówno u jednego, jak i różnych pacjentów..

W tłuszczu podskórnym następuje częściowe rozszczepienie insuliny glargine po stronie karboksylowego końca łańcucha beta z utworzeniem dwóch aktywnych metabolitów: M1 (21 A-Gly-insulina) i M2 (21 A-Gly-des-30 B-Th-insulina). Metabolit M1 krąży głównie w osoczu krwi, wraz ze wzrostem dawki leku zwiększa się jego ekspozycja ogólnoustrojowa. Działanie leku wynika głównie z ogólnoustrojowej ekspozycji metabolitu M1. Insulina glargine i metabolit M2 praktycznie nie są wykrywane w krążeniu ogólnoustrojowym lub ich stężenie nie zależy od podanej dawki Lantus SoloStar.

T.½ (okres półtrwania) insuliny glargine jest porównywalny do T½ ludzka insulina.

Wiek, płeć lub palenie nie wpływają na bezpieczeństwo i skuteczność Lantus SoloStar.

Otyłość u pacjentów nie wpływa na bezpieczeństwo i skuteczność insuliny glargine.

Stwierdzono, że stosowanie Lantus SoloStar u dzieci w wieku 2-6 lat z cukrzycą typu 1 nie powoduje akumulacji insuliny glargine i jej metabolitów w osoczu krwi.

Wskazania do stosowania

Stosowanie Lantus SoloStar jest wskazane u pacjentów z cukrzycą wymagających leczenia insuliną.

Przeciwwskazania

  • wiek do 2 lat;
  • nadwrażliwość na składniki leku.

Ostrożnie zaleca się przepisywanie insuliny Lantus SoloStar w strzykawkach dla pacjentów z retinopatią proliferacyjną, ciężkim zwężeniem tętnic wieńcowych lub naczyń mózgu podczas ciąży.

Lantus SoloStar, instrukcje użytkowania: metoda i dawkowanie

Roztwór jest przeznaczony wyłącznie do podawania podskórnego przez wstrzyknięcie podskórnego tłuszczu w brzuch, uda lub ramiona. Procedura jest wykonywana codziennie, 1 raz dziennie w dogodnym (ale zawsze o tej samej) godzinie dla pacjenta. Regularnie zmieniaj miejsca wstrzyknięć.

Nie możesz wprowadzić Lantus SoloStar dożylnie!

Dla prawidłowego bezpiecznego niezależnego wykonania procedury konieczne jest dokładne przestudiowanie sekwencji działań i ścisłe jej przestrzeganie.

Przede wszystkim przy pierwszym użyciu wstrzykiwacza strzykawkowego należy go najpierw wyjąć z lodówki i trzymać w temperaturze pokojowej przez 1–2 godziny. W tym czasie roztwór ogrzewa się do temperatury pokojowej, co pozwoli uniknąć chorobliwego podawania schłodzonej insuliny.

Przed zabiegiem należy upewnić się, że insulina pasuje, badając etykietę na wstrzykiwaczu. Po zdjęciu nasadki należy przeprowadzić dokładną wizualną ocenę jakości zawartości wkładu wstrzykiwacza. Lek można stosować, jeśli roztwór ma przejrzystą, bezbarwną strukturę bez widocznych cząstek stałych..

W przypadku wykrycia uszkodzenia obudowy lub pojawienia się wątpliwości co do jakości wstrzykiwacza strzykawkowego, surowo zabrania się jego używania. W takim przypadku zaleca się usunięcie roztworu z wkładu do nowej strzykawki, która jest odpowiednia dla insuliny 100 jm / ml, i wykonanie zastrzyku.

Konieczność użycia igieł zgodnych z SoloStar.

Każde wstrzyknięcie wykonuje się za pomocą nowej jałowej igły, która jest instalowana przed bezpośrednim wstrzyknięciem Lantus SoloStar.

Aby upewnić się, że nie ma pęcherzyków powietrza oraz że strzykawka i igła działają dobrze, wymagane jest wstępne badanie bezpieczeństwa. W tym celu, usuwając zewnętrzną i wewnętrzną nasadkę igły i odmierzając dawkę odpowiadającą 2 jednostkom, wstrzykiwacz strzykawkowy umieszcza się z igłą do góry. Delikatnie stukając palcem w wkład z insuliną, wszystkie pęcherzyki powietrza są kierowane na igłę i do końca naciskają przycisk wstrzykiwania. Pojawienie się insuliny na końcu igły wskazuje na prawidłowe działanie wstrzykiwacza i igły. Jeśli insulina się nie wydostaje, spróbuj ponownie, aż do uzyskania pożądanego rezultatu..

Długopis strzykawkowy zawiera 80 sztuk insuliny i dokładnie go dozuje. Aby ustalić wymaganą dawkę za pomocą skali, która pozwala zachować dokładność do 1 jednostki. Pod koniec testu bezpieczeństwa cyfra 0 powinna znajdować się w oknie dawkowania, po czym można ustawić wymaganą dawkę. W przypadkach, gdy ilość leku we wstrzykiwaczu jest mniejsza niż dawka wymagana do podania, wykonuje się dwa wstrzyknięcia przy użyciu pozostałej części rozpoczętego wstrzykiwacza, a brakującą ilość z nowego wstrzykiwacza.

Pracownik medyczny musi poinformować pacjenta o technice iniekcji i upewnić się, że została wykonana prawidłowo.

W celu wstrzyknięcia igłę wkłada się pod skórę, a przycisk wstrzykiwania wciska się do końca, utrzymując w tej pozycji przez 10 sekund. Jest to konieczne do pełnego podania wybranej dawki, a następnie róg jest usuwany.

Po wstrzyknięciu igłę wyjmuje się ze strzykawki i wyrzuca, a wkład zamyka się nasadką. Nieprzestrzeganie tych zaleceń zwiększa ryzyko dostania się powietrza i / lub infekcji do wkładu, zanieczyszczenia i wycieku insuliny..

Wstrzykiwacz jest przeznaczony do użytku tylko przez jednego pacjenta! Musi być przechowywany w sterylnych warunkach, unikając wnikania kurzu i brudu. Do czyszczenia zewnętrznej strony wstrzykiwacza strzykawkowego można użyć wilgotnej szmatki. Nie zanurzaj go w płynach, nie płucz ani nie smaruj!

Pacjent powinien zawsze mieć zapasowy wstrzykiwacz na wypadek uszkodzenia użytej próbki lub jej utraty.

Wyrzucić pusty wstrzykiwacz lub strzykawkę zawierającą przeterminowany lek.

Nie chłodzić wstrzykiwacza przygotowanego do wstrzyknięcia.

Po otwarciu zawartość wstrzykiwacza może być używana przez 4 tygodnie, zaleca się wskazanie daty pierwszego wstrzyknięcia leku Lantus SoloStar na etykiecie.

Dawkę podaje się indywidualnie, biorąc pod uwagę wskazania kliniczne i równoczesne leczenie..

W okresie stosowania leku pacjent musi wziąć pod uwagę, że początek i czas działania insuliny może ulec zmianie pod wpływem aktywności fizycznej i innych zmian w stanie jego ciała.

W cukrzycy typu 2 wskazane jest stosowanie Lantus SoloStar w postaci monoterapii oraz w skojarzeniu z innymi lekami hipoglikemicznymi.

Dawki, czas podania insuliny i podanie hipoglikemii należy ustalić i dostosować indywidualnie, biorąc pod uwagę docelowe wartości stężenia glukozy we krwi.

Należy dostosować dawkę, aby zapobiec rozwojowi hipo- lub hiperglikemii, na przykład przy zmianie czasu podawania dawki insuliny, masy ciała i (lub) stylu życia pacjenta. Wszelkie zmiany dawki insuliny należy przeprowadzać wyłącznie pod nadzorem lekarza i ostrożnie..

Lantus SoloStar nie należy do wyboru insuliny do leczenia kwasicy ketonowej w cukrzycy, w takim przypadku należy preferować dożylne podawanie krótko działającej insuliny. Jeśli schemat leczenia obejmuje wstrzyknięcie insuliny podstawowej i prandialnej, wówczas insulinę glargine w dawce odpowiadającej 40–60% dziennej dawki insuliny wskazano jako insulinę podstawową.

Początkowa dzienna dawka insuliny glargine u pacjentów z cukrzycą typu 2 w terapii skojarzonej z doustnymi lekami hipoglikemicznymi powinna wynosić 10 jednostek. Dalsze dostosowanie dawki odbywa się indywidualnie.

U wszystkich pacjentów leczeniu lekiem powinno towarzyszyć monitorowanie stężenia glukozy we krwi.

Gdy pacjent przechodzi do schematu leczenia za pomocą Lantus SoloStar po schemacie leczenia z zastosowaniem insuliny o średnim czasie działania lub insuliny długo działającej, może być konieczne dostosowanie dziennej dawki i czasu podawania krótko działającej insuliny lub jej analogu oraz zmiana dawek leków hipoglikemicznych do podawania doustnego.

Jeśli pacjent był w trakcie wcześniejszej terapii Tujeo (300 jednostek insuliny glargine w 1 ml), to aby zmniejszyć ryzyko hipoglikemii po zmianie na Lantus SoloStar, początkowa dawka leku nie powinna przekraczać 80% dawki Tujeo.

W przypadku zmiany pojedynczej dawki insuliny izofanowej w ciągu dnia zwykle stosuje się początkową dawkę insuliny glargine w ilości pobranej jednostki leku.

Jeśli poprzedni schemat leczenia przewidywał podwójne podawanie insuliny izofanowej w ciągu dnia, to kiedy pacjent został przeniesiony do pojedynczego wstrzyknięcia Lantus SoloStar przed snem, aby zmniejszyć prawdopodobieństwo hipoglikemii w nocy i we wczesnych godzinach porannych, jego początkowa dawka została przepisana w wysokości 80% dziennej dawki insuliny izofanowej. Podczas terapii dawkę dostosowuje się w zależności od odpowiedzi pacjenta..

Przejście z ludzkiej insuliny powinno odbywać się pod nadzorem lekarza. W pierwszych tygodniach stosowania insuliny glargine zaleca się uważne monitorowanie metaboliczne stężenia glukozy we krwi i korygowanie schematu dawkowania insuliny w razie potrzeby. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z przeciwciałami przeciwko ludzkiej insulinie, którzy potrzebują dużych dawek ludzkiej insuliny. W tej kategorii pacjentów na tle stosowania insuliny glargine możliwa jest znaczna poprawa reakcji na podawanie insuliny..

W miarę poprawy kontroli metabolicznej i zwiększenia wrażliwości tkanek na insulinę, korekta schematu dawkowania.

Mieszanie i rozcieńczanie insuliny glargine z innymi insulinami jest przeciwwskazane.

Zalecając Lantus SoloStar pacjentom w podeszłym wieku zaleca się stosowanie mniejszych dawek początkowych, a ich zwiększenie do dawki podtrzymującej powinno być powolne. Należy pamiętać, że w podeszłym wieku rozpoznanie rozwijającej się hipoglikemii jest skomplikowane.

Skutki uboczne

  • od strony metabolizmu: bardzo często - hipoglikemia;
  • z układu odpornościowego: rzadko - reakcje alergiczne, w tym obniżenie ciśnienia krwi (BP), skurcz oskrzeli, uogólnione reakcje skórne, obrzęk naczynioruchowy, wstrząs (w tym przypadki śmiertelne);
  • z układu nerwowego: bardzo rzadko - zaburzenia smaku;
  • ze strony narządu wzroku: rzadko - przemijające zaburzenia widzenia, retinopatia;
  • reakcje dermatologiczne: często - lipodystrofia; rzadko - lipoatrofia;
  • z układu mięśniowo-szkieletowego: bardzo rzadko - bóle mięśni;
  • naruszenia w miejscu wstrzyknięcia: często - ból, zaczerwienienie, swędzenie, obrzęk, zapalenie, pokrzywka;
  • zaburzenia ogólne: rzadko - zatrzymanie sodu, obrzęk.

Przedawkować

Objawy: hipoglikemia, w tym ciężkie, przedłużające się i zagrażające życiu epizody pacjenta.

Leczenie: Natychmiastowe spożycie szybko przyswajalnych węglowodanów często pomaga złagodzić objawy umiarkowanej hipoglikemii. Jeśli to konieczne, należy zmienić schemat dawkowania insuliny, diety lub aktywności fizycznej. Epizody ciężkiej hipoglikemii, którym towarzyszą zaburzenia neurologiczne, drgawki lub śpiączka, wymagają podania glukagonu (domięśniowo lub podskórnie), stężonego roztworu dekstrozy (iv) oraz podania węglowodanów. Pacjent wymaga uważnego monitorowania przez specjalistę, ponieważ po widocznej poprawie klinicznej możliwy jest nawrót hipoglikemii.

Specjalne instrukcje

Ograniczone doświadczenie z Lantus SoloStar nie pozwala na wiarygodną ocenę jego skuteczności i bezpieczeństwa w leczeniu pacjentów z cukrzycą z zaburzeniami czynności wątroby lub umiarkowaną / ciężką niewydolnością nerek.

Objawy przeciwregulacji adrenergicznej, takie jak głód, podniecenie nerwowe, drżenie, drażliwość, lęk, pojawienie się zimnego potu, bladość skóry, silne kołatanie serca i tachykardia mogą wskazywać na rozwój hipoglikemii. Objawy hipoglikemii zwykle pojawiają się nagle. Ich nasilenie zależy od tempa rozwoju i ciężkości hipoglikemii.

Ponadto stan ten może nasilać następujące zaburzenia neuropsychiatryczne: osłabienie, ból głowy, zmęczenie, senność, nudności, niezwykłe zmęczenie, zmniejszona zdolność koncentracji, zaburzenia widzenia, splątanie lub utrata przytomności, zespół konwulsyjny.

Ataki ciężkiej hipoglikemii, szczególnie nawracające, mogą powodować uszkodzenie układu nerwowego. W przypadku przedłużających się i ciężkich epizodów hipoglikemii wzrasta zagrożenie życia pacjentów, a wraz ze wzrostem hipoglikemii możliwy jest zgon.

Epizody ciężkiej hipoglikemii w retinopatii proliferacyjnej, szczególnie u pacjentów nieotrzymujących fotokoagulacji, mogą powodować przejściową utratę wzroku.

Należy pamiętać, że stosowanie Lantus SoloStar może powodować powstawanie przeciwciał, które reagują krzyżowo z ludzką insuliną i insuliną glargine. Ich obecność może wymagać przeglądu schematu dawkowania, aby zapobiec tendencji do rozwoju hipo- lub hiperglikemii..

Postępowanie z korektą schematu dawkowania, jeśli kontrola poziomu glukozy we krwi jest nieskuteczna, powinno odbywać się po sprawdzeniu dokładności schematu leczenia pacjenta przepisanego przez lekarza i dokładnej analizie wszystkich czynników, które mogą wpływać na stężenie glukozy we krwi. Konieczne jest sprawdzenie zgodności z instrukcjami dotyczącymi miejsc wstrzyknięcia i prawidłowej techniki wykonywania wstrzyknięcia podskórnego.

Dzięki zastosowaniu Lantus SoloStar zwiększa się czas, w jaki insulina długo działająca przedostaje się do organizmu, więc prawdopodobieństwo wystąpienia nocnej hipoglikemii jest niższe niż we wczesnych godzinach porannych.

Należy pamiętać, że w przypadku wystąpienia hipoglikemii podczas podawania Lantus SoloStar możliwe jest spowolnienie wyjścia pacjenta ze stanu hipoglikemii z powodu przedłużonego działania insuliny glargine.

Pacjentów należy poinformować o następujących stanach i sytuacjach, w których może wystąpić zmniejszenie nasilenia objawów prekursorów hipoglikemii lub mogą być całkowicie nieobecni:

  • przejście na insulinę ludzką z insuliny pochodzenia zwierzęcego;
  • wyraźna poprawa regulacji stężenia glukozy we krwi;
  • stopniowy rozwój hipoglikemii;
  • autonomiczna neuropatia;
  • długi przebieg cukrzycy;
  • obecność zaburzeń psychicznych;
  • jednoczesne leczenie z innymi lekami;
  • starszy wiek.

Obecność normalnej lub obniżonej glikowanej hemoglobiny wskazuje na zwiększone ryzyko wystąpienia nierozpoznanych nawracających napadów hipoglikemii, szczególnie w nocy..

Tendencja do hipoglikemii wzrasta w obecności następujących czynników:

  • zmiana w obszarze podawania insuliny;
  • nadwrażliwość na insulinę (w tym eliminacja czynników stresowych);
  • aktywność fizyczna (zwiększona, nietypowa lub długotrwała);
  • choroby współistniejące, którym towarzyszą wymioty i / lub biegunka;
  • naruszenie diety i diety;
  • pomijanie posiłków;
  • spożycie alkoholu;
  • niedoczynność tarczycy, niewydolność przysadki mózgowej lub kory nadnerczy i inne nieskompensowane zaburzenia układu hormonalnego;
  • jednoczesne stosowanie innych leków.

U pacjentów z tymi czynnikami ryzyka może być konieczne dostosowanie dawki insuliny. Przy ścisłym przestrzeganiu diety, schemacie dawkowania i prawidłowym podawaniu insuliny oraz terminowej identyfikacji objawów prekursorów hipoglikemii pacjenci są znacznie mniej podatni na rozwój tej choroby.

Pacjenci z chorobami współistniejącymi nie mogą całkowicie przerwać podawania insuliny. Ta kategoria wymaga bardziej intensywnego monitorowania poziomu glukozy we krwi, w wielu przypadkach wskazana jest korekta schematu dawkowania insuliny i analiza moczu na obecność ciał ketonowych..

Co najmniej niewielka ilość węglowodanów powinna być regularnie obecna w diecie pacjentów z cukrzycą typu 1, w tym w przypadku braku możliwości jedzenia lub jedzenia w małych ilościach, a także w przypadku wymiotów.

Ciąża i laktacja

Stosowanie Lantus SoloStar jest dozwolone w okresie ciąży, zgodnie ze wskazaniami klinicznymi.

Wyniki badań wskazują na brak jakiegokolwiek niepożądanego określonego wpływu na przebieg ciąży, a także na stan płodu lub zdrowie noworodków.

Kobieta powinna poinformować lekarza prowadzącego o obecności lub planowaniu ciąży.

Należy pamiętać, że w pierwszym trymestrze ciąży zapotrzebowanie na insulinę może się zmniejszyć, aw drugim i trzecim trymestrze może wzrosnąć..

Konieczne jest staranne monitorowanie stężenia glukozy we krwi natychmiast po porodzie ze względu na szybki spadek zapotrzebowania na insulinę.

Podczas laktacji należy rozważyć dostosowanie schematu dawkowania insuliny i diety.

W przypadku wcześniejszej lub ciążowej cukrzycy podczas ciąży konieczne jest utrzymanie odpowiedniej regulacji procesów metabolicznych przez cały okres ciąży, aby zapobiec pojawieniu się niepożądanych wyników z powodu hiperglikemii.

Użyj w dzieciństwie

Powołanie Lantus SoloStar dla dzieci poniżej 2 lat jest przeciwwskazane.

Brak danych klinicznych dotyczących stosowania insuliny glargine u dzieci w wieku poniżej 6 lat.

U pacjentów w wieku poniżej 18 lat reakcje w miejscu wstrzyknięcia oraz reakcje alergiczne w postaci wysypki i pokrzywki występują stosunkowo częściej..

Z zaburzeniami czynności nerek

W przypadku upośledzenia czynności nerek procesy eliminacji insuliny mogą ulec osłabieniu, co prowadzi do zmniejszenia jej zapotrzebowania..

Z zaburzeniami czynności wątroby

Należy pamiętać, że przy ciężkim stopniu niewydolności wątroby zapotrzebowanie na insulinę można zmniejszyć z powodu spowolnienia jej biotransformacji.

Używaj w starszym wieku

Zalecając Lantus SoloStar pacjentom w podeszłym wieku zaleca się stosowanie mniejszych dawek początkowych, a ich zwiększenie do dawki podtrzymującej powinno być powolne. Należy pamiętać, że w podeszłym wieku rozpoznanie rozwijającej się hipoglikemii jest skomplikowane.

Postępujące pogorszenie czynności nerek u pacjentów w podeszłym wieku może przyczyniać się do trwałego zmniejszenia zapotrzebowania na insulinę.

Interakcje pomiędzy lekami

  • doustne leki hipoglikemiczne, inhibitory konwertazy angiotensyny, fluoksetyna, disopiramidy, fibraty, pentoksyfilina, propoksyfen, inhibitory monoaminooksydazy, sulfanilamidowe środki przeciwdrobnoustrojowe, salicylany: mogą zwiększać hipoglikemiczne działanie insuliny i zwiększać predyspozycje. Należy zachować ostrożność i dostosować dawkę insuliny glargine w razie potrzeby;
  • danazol, diazoksyd, glukokortykosteroidy, diuretyki, izoniazyd, estrogeny, glukagon, gestageny (w tym hormonalne środki antykoncepcyjne), pochodne fenotiazyny, somatotropina, sympatykomimetyki (w tym epinefryna lub adrenalina, terbutalina, salbutamol), inhibitory, neuroleptydy olanzapina, klozapina): może zmniejszać hipoglikemiczne działanie insuliny;
  • sole litu, beta-blokery, klonidyna, etanol: mogą wpływać na hipoglikemiczne działanie insuliny, osłabiając ją lub wzmacniając;
  • pentamidyna: zwiększa ryzyko hipoglikemii, po której może następować hiperglikemia.

Jednoczesne leczenie lekami o działaniu sympatolitycznym (w tym klonidyna, beta-adrenolityki, guanfacyna, rezerpina) z rozwojem hipoglikemii może częściowo lub całkowicie maskować oznaki przeciwregulacji adrenergicznej.

Analogi

Analogi Lantus SoloStar to: Tugeo SoloStar, Biosulin P, Actrapid NM, Actrapid MS, Rosinsulin P, Vozulim-R, Gensulin P, Humodar P, Insulin MK, Monosuinsulin (MK, MP), Gansulin P, Insulin-Fereyn Rap In, GT, NovoRapid Penfill, NovoRapid Flexpen, Humalog itp..

Warunki przechowywania

Trzymać z dala od dzieci..

Przechowywać w temperaturze 2-8 ° C w ciemnym miejscu, nie zamrażać..

Zużyty wstrzykiwacz należy przechowywać w temperaturze do 30 ° C w ciemnym miejscu. Po otwarciu należy używać zawartości wstrzykiwacza przez 4 tygodnie.

Data ważności - 3 lata.

Warunki wakacji w aptece

Recepta dostępna.

Recenzje Lantus SoloStar

Opinie o Lantus SoloStar są pozytywne. Wszyscy pacjenci zwracają uwagę na kliniczną skuteczność leku, łatwość użycia, niską częstość występowania zdarzeń niepożądanych. Wskaż potrzebę ścisłego wdrożenia wszystkich recept lekarskich. Wynika to z faktu, że podawanie insuliny na tle zaburzeń dietetycznych lub nadmiernej aktywności fizycznej nie jest w stanie ochronić pacjenta przed skokami cukru we krwi lub rozwojem hipoglikemii.

Cena za Lantus SoloStar w aptekach

Cena Lantus SoloStar za opakowanie zawierające 5 wstrzykiwaczy po 3 ml może wynosić 2937–3418 rubli.

Przeczytaj Informacje Na Temat Czynników Ryzyka Cukrzycy